MENU

Cermin

Cermin vertelt een waargebeurd verhaal over de Nederlandse bewoners van Nederlands-Indië: de Indo’s. Deze installatie vertelt hoe trots de Indo’s waren (en nog steeds zijn) om Nederlander te zijn. Hoe leefden ze daar en wat gebeurde er in de periode toen Indonesië onafhankelijk werd? Wat voor gevolgen heeft dat gehad voor de Indo’s en hoe werden ze in Nederland opgevangen?

Samen met mijn afstudeer partner Simon van Nispen hebben wij een concept installatie ontwikkeld om mensen te confronteren over deze weggestopte Nederlandse geschiedenis.

Scenario
De bezoekers komen binnen in een donkere ruimte, er is plek voor minimaal twee tot maximaal vier personen. De spiegels zijn al aan met projecties van mensen met uitzondering van de eerste spiegel van links. Daar zie je een stoel met niemand erop. De personen in de spiegels nodigen je uit om te komen zitten en wat te eten te pakken.

Als de bezoekers plaats hebben genomen gaan de spiegels vanzelf verder met een gesprek. Ze zijn duidelijk familie van elkaar omdat de jongere vrouw de oudere vrouw in de spiegel aanspreekt als oma en de derde spiegel aanspreekt als pap. Ze praten over Indisch eten en uiteindelijk praten ze over het vroegere Nederlands-Indië. De oudere vrouw in de tweede spiegel van rechts vertelt over haar jeugd, over haar vader en over het grote huis met bediendes. De man in de spiegel zegt tegen de bezoekers dat er een fotoboek op tafel ligt en dat ze er in mogen kijken. Dit is de eerste opdracht die de bezoekers krijgen van de spiegels.

Dan komt er een kleine discussie van de kleindochter of ze de bediendes goed hebben behandeld. Waar de vrouw antwoordt dat ze altijd heel goed voor hun hulp hebben gezorgd. Ze praten verder over de vader van de oudere vrouw en wat voor een trotse Nederlander hij wel niet was. Op een gegeven moment vraagt de kleindochter aan de bezoekers wat zij willen weten. Meer over het begrip Indo’s of over de cultuur daar, zeg het maar. Op dit moment moeten de bezoekers antwoord geven met cultuur of indo. Als ze dat hebben gedaan krijgen ze iets te horen van beide onderwerpen maar dan op een andere volgorde.

Vervolgens gaan de spiegels verder met het verhaal over de oorlog en hoe dat dan ging in Nederlands-Indië. Vervolgens hebben ze het over de politionele acties en vragen ze aan de bezoeker of Nederland Indonesië gelijk vrij had moeten laten. Ze krijgen de keuze tussen ja of nee.

Als ze antwoord hebben gegeven gaan de spiegels verder met wat voor gevolgen dit had voor de Indo’s die in Indonesië waren. Er word verteld dat ze de keuze hadden om Indonesiër te worden of Nederlander te blijven. Dan vragen de spiegels wat zij hadden gedaan als ze in dezelfde situatie hadden gezetten. Kiezen ze voor Indonesiër of Nederlander? Als de bezoekers hun keuze hebben uitgesproken gaan de spiegels verder met het verhaal van de familie. Je krijgt te horen hoe ze daar in Indonesië nog steeds erg met Nederland meeleefde en dat ze op een gegeven moment echt weg moesten. Ze vertellen over de bootreis waar weer verwezen word naar een boekje op tafel en de aankomst hier in Nederland hoe werden ze hier behandeld? Als de bezoekers het verhaal helemaal hebben gehoord word de vraag gesteld: “Kijk eens naar jezelf, wat vind jij hier nou van?” en verdwijnen de personen uit de spiegels waardoor je eigen reflectie kan zien.

Dit is de mogelijkheid voor de bezoekers om na te denken en te discussiëren van wat ze eigenlijk hebben gehoord en kunnen ze de installatie verlaten.

Aansturing
De installatie interacteert met de bezoekers door middel van opdrachten om ergens naar te kijken/ bij te pakken en door middel van spraak. De bezoekers krijgen een vraag met keuze uit twee woorden die ze kunnen zeggen tegen de spiegels.

Achterliggende gedachte van de spiegels.
De vier spiegels staan voor de vier generaties van een familie.